Parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żukowie

27.06.2015

Po co są wakacje?

Dla najmłodszych rozpoczął się czas wakacji, a dla wielu z nas czas urlopu i wypoczynku. Redaktor naszego parafialnego biuletynu (kliknij aby przejść), ks. Tomasz, tytułowemu pytaniu poświęcił wiele miejsca w naszym najnowszym biuletynie, znajdując różne odpowiedzi:

  • po to, żeby docenić osiągnięcia dzieci
  • po to, żeby odpocząć od szkoły
  • po to, by nacieszyć się byciem razem, odpoczynkiem, latem…

Wakacje także bywają czasem zmian, przeprowadzek… Z dniem 30 czerwca kończy w naszej parafii posługę wikariusza ks. Tomasz Jaskułowski. Metropolita Gdański wysyła go do parafii p.w. św. Antoniego w Gdańsku Brzeźnie. W poniedziałek (29.06) na Mszy św. o godz. 18.00 dziękować będziemy ks. Tomaszowi za piękną trzyletnią pracę. Zapraszamy na tę uroczystość. Od 1 lipca posługę wikariusza w naszej parafii rozpoczyna ks. Maciej Rychert.

Wakacje to też czas obowiązywania innego niż w ciągu roku rytmu Mszy Świętych. W miesiącach lipcu i sierpniu Msze Św. w naszej parafii odprawiane będą w niedziele o godz. 7.00, 8.30, 10.00, 11.30, 18.00 i 20.00. W dni powszednie o godz. 7.00 i 18.00.

To także czas dodatkowych aktywności:
w czasie wakacji parafia nasza dzięki pomocy katechetów i nauczycieli organizuje wtorkowe wyjazdy dla dzieci (zapisy w biurze parafialnym)
we wszystkie niedziele lipca dzięki współpracy parafii i Gminnego Ośrodka Kultury w Żukowie na placu przed kościołem o godz. 16.00 odbywać się będą występy w ramach Żukowskiego Lata Muzycznego.
Serdecznie zapraszamy do aktywnego spędzania wakacji.

Życzymy, aby nadchodzące wakacje były ciekawe, radosne, a przede wszystkim bezpieczne, by sprzyjały poznawaniu ciekawych miejsc i zawieraniu nowych przyjaźni. Niech będą też czasem pogłębiania przyjaźni z Bogiem!

12.06.2015

Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa

“Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem.”
(Mt 11,29ab)

“Zamysły Jego Serca trwają poprzez pokolenia, by wyrwać nasze dusze od śmierci.”
(ant. na wejście)

To nie przypadek, że w dniu uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa – 12 czerwca – obchodzony jest Światowy Dzień Modlitw o Uświęcenie Kapłanów. W modlitwie do Ducha Świętego za kapłanów prosimy, aby wszyscy oni byli kształtowani przez Niego na wzór i według Serca Jezusa.
Z łatwością oceniamy kapłanów i ich posługę. Oczekujemy bardzo wiele. O ile człowiekowi świeckiemu jesteśmy skłonni wybaczyć, to w przypadku kapłanów mamy serce z kamienia. Chętnie słuchamy (ale nie koniecznie jesteśmy posłuszni) poruszających kazań, wytykamy zaś pomiędzy sobą potknięcia językowe, nieprzygotowanie, nudzenie, powtarzanie itd. Generalnie raczej się o nich nie troszczymy, wychodząc z założenia, że oni i tak mają lepiej niż my. Jeśli poznamy bliżej jakichś kapłanów, zaczynamy ich uważać za swoją własność, oczekując że będą przede wszystkim dla nas, a nie dla innych. Podejmując sercem modlitwę mniej lub bardziej oficjalnie w jakimś czasie, czy przez całe życie – nauczymy się może kochać kapłanów takimi jacy są, pragnąc dla nich dobra.

07.06.2015

Uroczyste zakończenie roku formacyjnego dziecięcych grup duszpasterskich (schola i ERM)

Dobiega końca rok pracy formacyjnej grupy Eucharystycznego Ruchu Młodych oraz służby scholi parafialnej.
Z tej okazji, dnia 20.06 (sobota) planowane jest uroczyste zakończenie roku formacyjnego.
Tego dnia schola i ERM (do świętowania zapraszamy też inne chętne dzieci) o 9:30 jedzie do Matemblewa. W planach: Msza Św. w sanktuarium Matki Bożej, ognisko z kiełbaskami, spacer po Oliwie (ZOO, park oliwski)… i kilka niespodzianek.
Powrót ok. godz. 15, koszt 25 PLN, zapisy w biurze parafialnym lub u ks. Adama.

05.06.2015

Akt osobistego poświęcenia się Sercu Pana Jezusa

Tobie Chrystusie składam hołd wdzięczności za wszystko, co z miłującego serca uczyniłeś. Polecam się Twemu Sercu, oddając się całkowicie do Twojej dyspozycji. Ofiaruję więc wszystkie swoje cierpienia, niewygody, upokorzenia, oraz wszystkie swoje dobre uczynki i modlitwy. Proszę, aby wszelkie moje ofiary były przyjęte jako wynagrodzenie za grzechy tych, którzy ducha prawości i pokuty zatracili. To, co ofiaruję niech będzie przeciwwagą dla zniewag, które ranią Twoje Serce.

Ty Boże wiesz, co jest ukryte w głębiach mojego serca, znasz moje pragnienia. Proszę Cię o łaskę wytrwania w tym co dobre. Dopomóż mi, aby moje codzienne życie było świadectwem ofiarowania się Tobie.

Amen.

JESTEŚ W SERCU JEZUSA

W czerwcu nasze serce, modlitwy i myśli powinny być przy Sercu Bożym i Sercu Maryi. Czerwiec jest miesiącem, kiedy w Kościele codziennie odprawiane są nabożeństwa, a do nas dolatuje śpiew Litanii do Serca Jezusowego.
W piątek po 2 niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego Kościół obchodzi uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa. Święto to zostało ustanowione stosunkowo niedawno, choć jego myśl przewodnia, zakorzeniona w Biblii, sięga starożytności. W tym dniu czcimy miłość Boga objawioną w Chrystusie, a najbardziej widoczną w Jego męce. Symbolem tej miłości jest Serce Jezusa przebite za nasze grzechy.
Nabożeństwo do Najświętszego Serca to nabożeństwo do samego Chrystusa. Na obrazach nie wolno malować samego tylko serca, lecz przedstawia się Chrystusa w pełni Jego człowieczeństwa. On jest obiektem naszej czci, to do Niego kierujemy naszą modlitwę: „Uwielbiajmy Serce Jezusa, zranione z miłości do nas”.
Kiedy mówimy o sercu Chrystusa czy o każdym ludzkim sercu, co właściwie przez to rozumiemy? Czy słowo to odnosi się jedynie do organu, czy też ma sens metaforyczny? W dużym stopniu zależy to od kontekstu, w jakim go używamy, jednak – jak mówi Karl Rahner – z punktu widzenia filozofii, „serce” należy do słów podstawowych, bogatych w treść, mających wiele odcieni znaczeniowych, obejmujących olbrzymi obszar znaczeń. Serce oznacza całe ludzkie jestestwo, jest pierwotnym centrum człowieka, tym, co zapewnia mu indywidualność. Poeta Yeats mówi o „głębokim jądrze serca”. Serce jest jądrem naszej istoty, źródłem osobowości, główną sprężyną naszego postępowania, kierującą naszą wolną wolą, jest miejscem, gdzie Bóg działa w sposób tajemniczy.
Mimo, że w głębi serca może istnieć dobro i zło, to jest ono symbolem miłości. Według Rahnera najgłębszą istotą ludzkiej osobowości jest miłość. Ponieważ miłość Chrystusa jest dla nas ideałem, Jego serce symbolizuje miłość w sposób doskonały. Jego serce przepełniała całkowita miłość Ojca i ludzi. Uczymy się, czym jest miłość, jeśli zrozumiemy choć trochę miłość Chrystusa. Jest ona w pełni ludzka, ale nie tylko, bo dzięki niej stykamy się z misterium miłości Boga-Człowieka. Ludzkie serce Chrystusa zachowując odrębność, jest zjednoczone z Jego Bóstwem. Miłość Boga została wcielona przez ludzką miłość Chrystusa.

04.06.2015

Boże Ciało

Czasem dziwimy się czemu takie święto? Czy Pan Bóg, aż tak bardzo pragnie przypomnieć o sobie ludziom każdego wieku?
Pewnie tak, bo coraz więcej osób wątpi w realną obecność Jezusa podczas Mszy Świętej…

W naszej Parafii, jak tradycja każe, również i my wyruszyliśmy tego dnia do 4 ołtarzy z Jezusem w Monstrancji, by Bóg wszedł w zakamarki naszego życia i by nam błogosławił.
Każdy chce choć przez chwilę pobyć z Jezusem, czy to idąc w procesji i wypełniając swoje zadanie jako niosący akcesoria procesyjne, sypiąc kwiatkami czy dekorując okna swoich domów. Wszystko na chwałę Boga.

Witam Cię, witam Przenajświętsze Ciało,
któreś na krzyżu sromotnie wisiało
Za nasze winy, Synu jedyny,
Ojca wiecznego, Boga prawego,
Zbawicielu świata.

Dajem Ci pokłon, Bogu prawdziwemu,
W tym Sakramencie dziwnie zakrytemu;
Żebrzem litości i Twej miłości,
Byś gniew swój srogi, o Jezu drogi,
Pohamować raczył.

Zmiłuj się, zmiłuj nad nami grzesznymi,
Nie racz pogardzać prośbami naszymi;
Zgrom hardych siły, daj pokój miły,
Wyniszcz złe rady, wykorzeń zdrady
Spośród ludu swego.

A kiedy przyjdzie z światem tym rozstanie,
Ratuj nas, ratuj, dobrotliwy Panie!
Niech z Ciała Twego, Przenajświętszego
Posiłek mamy i oglądamy
Ciebie łaskawego. Amen.

31.05.2015

Niezgłębiona tajemnica Trójcy Najświętszej

Dzisiejszej niedzieli pochylamy się nad jedną z największych tajemnic naszej wiary – Bóg jedyny w Trójcy Osób. Tajemnicę tę objawił nam Jezus. W Bogu wszystko jest miłością i darem! Ojciec umiłował świat i dał nam Syna.
Syn umiłował nas i dał nam samego siebie. Ojciec i Syn, miłując nas, dają nam Ducha Świętego. Duch Święty – miłość Ojca i Syna – kształtuje nasze serca i prowadzi nas w głąb tajemnicy Bożego życia. Jeden Bóg w trzech osobach, czyli Trójca Święta to największa tajemnica naszej wiary. Trójca Święta to pojęcie, którego nikt nie jest w stanie wytłumaczyć. Pismo Święte naucza nas, że Bóg istnieje pod trzema postaciami: pod postacią Ojca, Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego. Ojciec jest ostatecznym sprawca, czyli Stwórcą wszechświata. Syn jest wykonawcą, przez którego Ojciec wykonuje swoją wolę w poszczególnych dziedzinach. Natomiast Duch Święty stanowi pomoc, dzięki której Bóg może wykonać każdą pracę. Żadna ze znanych nam dziś ilustracji nie odzwierciedla w pełni tego, czym jest Trójca. Jako ludzie, stajemy przed tą wielką tajemnicą pełni uniżenia i pokory, uświadamiając sobie jak wielki i niepojęty jest Bóg, któremu winniśmy oddawać cześć.
Sposób, w jaki Chrystus mówił o Bogu, był dla współczesnych Mu ludzi niepojęty i zaskakujący. Nauczając o Bogu, który jest Jeden w Trzech Osobach, mówił o Ojcu, Synu i Duchu Świętym, z których każdy ma tę samą Bożą naturę. Tak więc Syn z Ojcem stanowią ‘jedno’, a Duch Prawdy, którego Ojciec ‘posyła’, jest w istocie swej Duchem Chrystusa (‘z mojego weźmie’). Wszystkie Osoby Boskie decydują o sobie (są bowiem odrębnymi Osobami), ale w działaniu są tak bardzo jednomyślne, że w wypełnianie misji każdej z Osób angażuje się cała Trójca Święta.
Jest to wielka tajemnica naszej wiary. I gdyby nawet Chrystus powiedział nam o Boskich Osobach więcej – i tak naszym ludzkim rozumem nie bylibyśmy w stanie ‘unieść’ ogromu tej tajemnicy. Przybliżmy się do niej z wiarą, szukając wokół siebie znaków, które ułatwiłyby nam jej kontemplowanie. Postawmy sobie także pytanie: dlaczego Chrystus nam tę trudną prawdę wiary objawił? Wbrew pozorom odpowiedź jest bardzo prosta: chcąc objawić nam prawdę, że ‘Bóg jest Miłością’, musiał ujawnić, że w Nim samym ta miłość się realizuje. A miłość realizuje się tylko wówczas, gdy osoba nie jest sama.

30.05.2015

Relikwie. Jak je rozumieć? Czy oddawać im cześć?

Kult relikwii świętych spotykamy już u samych początków chrześcijaństwa. Początkowo odnosił się on wyłącznie do relikwii męczenników, ponieważ tylko im oddawana była cześć jako świętym. Jednakże już w oparciu o kult pierwszych męczenników Kościoła znajdujemy znaczące świadectwo, którego wartość pozostaje aktualna do dzisiaj. Mówi się o trzech powodach przechowywania relikwii świętych:
* mają one uświęcać miejsce, w którym spoczywają,
* mają pobudzać do czci jego osoby,
* mają zachęcać wiernych do życia na wzór świętego (włącznie z męczeństwem, gdy zajdzie taka potrzeba)

Z czasem Kościół dalej pogłębiał rozumienie znaczenia relikwii dla życia chrześcijańskiego. Wskazywano na łączność świętych, którzy oglądają Boga twarzą w twarz, ze swoimi relikwiami. Rosło też przekonanie, że w relikwiach jest pewna moc i kto się ich dotknie dostąpi jakiejś łaski albo cudu. Myśl tę sprecyzował Sobór Trydencki, nie odrzucając jej, ale też broniąc się przed wejściem na drogę magicznego traktowania relikwii jako swego rodzaju amuletu. W swoim zaleceniu Sobór orzekł, że relikwiom należy się cześć, co przynosi wiernym pożytek. W uzasadnieniu mówi się o tym, że ciała świętych były świątyniami Ducha Świętego i żył w nich Chrystus. Oni dostąpią też czci w zmartwychwstaniu. Święci podczas swego ziemskiego życia żyli w ścisłej jedności z Chrystusem i łączność ta trwa po przekroczeniu bramy śmierci. Przez ich wstawiennictwo Bóg dokonuje niejednego cudu, najczęściej w miejscu, gdzie przechowywane są święte relikwie. Taki cud jest zawsze znakiem miłości i miłosierdzia samego Boga.

Relikwiarz z relikwiami św. Norberta
Norbert słusznie zaliczany jest do tych, którzy ze szczególną skutecznością wprowadzali reformy gregoriańskie. On pierwszy troszczył się o wychowanie duchowieństwa oddanego życiu prawdziwie ewangelicznemu i apostolskiemu w czystości i ubóstwie; takiego duchowieństwa, które przywdziewa „szatę i ozdobę nowego człowieka”, to jest strój duchowny i kapłańską godność, które stara się postępować według wskazań Pisma św., mając Chrystusa za przewodnika i wodza. W ikonografii ukazywany jest św. Norbert w stroju biskupim, w mitrze, z krzyżem w dłoni, z Matką Bożą podającą mu białą szatę. Jego atrybutami m. in. są: anioł z mitrą, diabeł u stóp, gałązka palmy, kielich, model kościoła, monstrancja, pająk.

24.05.2015

Veni Sancte Spiritus

Zielone Świątki to potoczna nazwa święta znanego jako Zesłanie Ducha Świętego. Jest to święto upamiętniające zstąpienie na apostołów Ducha Świętego, który sprawił, że zaczęli mówić oni różnymi językami. Otrzymali również dary duchowe. Dzień ten uznawany jest za początek Kościoła Chrześcijańskiego.
Dziś Uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Jest to święto dopełnienia tajemnicy paschalnej, przekazania jej w życie i działanie Kościoła. Wierni mogą otrzymać odpust zupełny za publiczne odmówienie hymnu: “Przybądź, Duchu Stworzycielu” i spełnienie zwykłych warunków odpustu.
Od poniedziałku rozpoczyna się Okres Zwykły roku liturgicznego. Jest to “czas wzrostu Kościoła”, kiedy to karmiąc się słowem Bożym i Eucharystią, wypełniając swoje obowiązki i praktykując miłość. Lud Boży pielgrzymuje do swojego ostatecznego celu.

17.05.2015

Wniebowstąpienie Chrystusa

Wniebowstąpienie Chrystusa to wskazanie nam drogi do domu Ojca! Chrystus zaprasza nas do powrotu do naszego domu, tam skąd wyszliśmy. Ponadto, wstępując do nieba, Chrystus nie opuszcza swego ludu. Co więcej, wskazał również, po co idzie do Ojca: „Idę przecież, aby przygotować wam miejsce”. Warto także zwrócić uwagę i na ostatnie Jego słowa przed Wniebowstąpieniem: „Idźcie i nauczajcie, dawajcie o mnie świadectwo…”.

«A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata»

Obietnica Jezusa przekracza logikę ludzkiego doświadczenia. Ani nie ogranicza się do faktów z przeszłości, ani nie rysuje w pustych słowach niedosiężnej przyszłości. Jezus mówi o sobie pełnym, prawdziwym, ucieleśnionym Słowem Boga: Ja Jestem. Ja Jestem – to znaczy, że tak jak byłem, tak niezmiennie jestem, tak będę. Nie ma jakiejś fragmentarycznej, utkanej z niepowodzeń historii przeszłości, z której można domniemywać istnienie jakiejś kruchej i niepewnej przyszłości. Jest Ten, który Jest. Jest Miłość. Nawet jeśli widzimy, że odchodzi…! Skoro Jest, z nami i w niebie – to znaczy, że niebo zaczyna się na ziemi.

Następna strona »